Matrix-zweet.
Dat ruikt naar kungfu.
november 1997 zes maanden vóór de opnames
Het gebeurt niet vaak dat je iets leest en denkt:
Dit kan onze visie op een heel genre veranderen.
Dit heeft die kans en het zal navolging vinden.
drie jaar later trainingen voor Matrix 2 & 3 beginnen
Daar zijn ze. Dames en heren, uit Chicago, Illinois...
de gebroeders Wachowski.
nu en toen
De Matrix-revolutie is begonnen...
en hij zal blijven groeien.
We boften dat we het hele team onder één dak bijeen konden brengen.
Andy en Larry doen de casting, de rest probeert alles te regelen.
Het is nog vroeg. - We testen ze voor fysieke gevechten.
We nemen ook alvast wat special effects op voor Matrix 2 & 3.
Als voorbereiding op de volgende twee films proberen we te bepalen...
hoe de film eruit gaat zien.
We maken afgietsels van de hoofden van de acteurs...
zodat we brillen, helmen en andere accessoires voor hen kunnen maken.
Er werken nu meer tekenaars aan de film.
De film wordt vijf keer zo groot en tien keer zo moeilijk uit te werken.
Vandaag trainen we. Dit is de tweede week.
Mr. Weaving, Agent Smith, leert vliegend klappen uit te delen.
We hebben nog veel te doen. Twee films zijn dubbel zoveel werk.
Bovendien zijn ze allebei complexer dan de eerste film.
Niemand wist wat we deden toen we de eerste film maakten.
De enigen die het echt wisten waren Larry en Andy Wachowski.
Ik snap niet dat ze het zo lang volgehouden hebben.
Zou deel 1 wel gemaakt worden ?
De eerste film werd opgenomen in een leeg pakhuis in Burbank.
Er was daar niets, niet eens een koffiezetapparaat.
Er waren geen caravans of kleedkamers. Er was één wc.
Er was een miniem kantoortje. Vergeleken bij dit was het armzalig.
Het was het verschil tussen werken voor de NASA en werken in een grot.
Het was al heel wat dat we een tekentafel kregen.
In die fase geld uitgeven aan een tekentafel was iets...
waartoe ze niet bereid waren.
Nu hebben we dit prachtige gebouw. Een droom die werkelijkheid wordt.
Nu hebben we al voor we beginnen een zeker publiek voor de films.
Een betere stimulans is er niet.
We maken ons veel minder zorgen of we wel in staat zijn...
de choreografieën uit te voeren.
We hebben het al eens gedaan en tasten dus niet meer in het duister.
We weten hoe zwaar het zal worden.
We weten wat ons te wachten staat.
Waar het mij om gaat, en dat gold ook voor de eerste film...
is dat ik het scenario goed vond.
Ik hou van het personage en van de mensen met wie ik werk.
Dat sleept me erdoorheen, wat ik ook moet doen.
oorsprong van The Matrix
Een vriend vroeg ons om een concept voor een strip te bedenken.
We hadden geen concepten, dus begonnen we erover na te denken.
Toen verzonnen we de hele santenkraam.
Elk idee dat we ooit hadden zit in deze ene film.
Het is net als met een eerste plaat. Ze legden er hun hart en ziel in.
Toen ik het scenario voor het eerst las, zaten er veel...
oosterse invloeden en elementen uit strips in...
die verweven waren met de westerse filosofie.
Het is een amalgaam van de boeken en films die ze kennen, hun levens...
van wat hen interesseert en van wat ze leuk of cool vinden.
We houden van kungfu-films. - Japanse animatiefilms.
We houden van Philip K. Dick. - Films van John Woo.
Sciencefictionboeken die over de aard van de werkelijkheid gaan.
Ze weten veel van filosofie. Allerlei vormen van filosofie.
Oosterse filosofie. Europese filosofie.
Toen ze zeiden: We willen dat jij Thomas Anderson speelt, Neo...
moest ik Baudrillard gaan lezen en Out of Control...
dat over systemen, evolutie en robots gaat.
En daarnaast ook Evolutionary Psychology.
Die moest ik lezen voor ik aan het scenario begon.
zoeken
Thomas Anderson zocht de waarheid. Hij voelde dat er iets niet klopte.
Hij maakte niet echt contact. Hij zocht naar wat er verborgen was.
Heb jij wel 's dat je niet weet of je wakker bent of dat je droomt ?
Constant.
Hij zocht Morpheus om er achter te komen wat er verborgen was.
Daar had Baudrillard het ook over.
Niet zozeer het zoeken als wel de obstakels.
Baudrillards idee over simulacra simulation...
is een belangrijk element in de film.
Wat we in de film als een echt object zien...
is vaak een simulatie.
Hij schreef een hoofdstuk over iconen.
Een icoon die God voorstelt verliest z'n band met God...
zodat het een simulatie van een icoon is die je aan je autospiegel hangt.
De betekenis vervaagt.
In een stad als Las Vegas bouwen ze Parijs na in een casino.
Dat is de macht van een simulatie.
Het is een belangrijk hedendaags onderwerp...
waar jongeren als wij over nadenken.
het scenario
Toen ik het scenario voor The Matrix las, ging ik uit m'n dak.
Ik vond het fantastisch.
De eerste 40 tot 50 pagina's waren de beste die ik ooit gelezen had.
Daarna werd het erg verwarrend.
Bij de eerste scenariobespreking met Warners zeiden ze:
Goed, we weten dat we iets cools aangekocht hebben...
maar we weten niet wat. - Willen jullie het met ons doornemen ?
Toen ik het las, dacht ik: Ben ik in de Matrix of in de echte wereld ?
Hoe krijg ik hier greep op ?
Ik begreep genoeg van het script om te beseffen dat ik het goed vond.
Na elke herlezing begreep ik er meer van.
Ik zat vol vragen en wilde van alles veranderen, maar ze zeiden:
Bill, Bill, Bill, je begrijpt het gewoon niet.
Ik snap niet dat mensen het script voor The Matrix verwarrend vonden.
Daar begrijp ik nou niets van.
Toen ik het scenario had gelezen en de concepten had gezien...
was m'n eerste reactie:
Er is geen schijn van kans dat deze film wordt gemaakt.
Ik zag een heleboel scènes die volgens mij geschrapt zouden worden.
Een grote studio begint niet aan iets wat zo alternatief lijkt.
Ik zei mensen vaak: Als een film zo slim in elkaar zit...
is het een wonder als hij gemaakt wordt, juist vanwege die slimheid.
Ik moest het script meermalen lezen en er met mensen over praten...
voordat ik het echt begreep. Ik weet nog dat ik dacht:
Ze denken toch niet dat ik echt van gebouw naar gebouw ga springen ?
Natuurlijk ga ik niet horizontaal over een muur rennen.
Dat stond allemaal in het script.
Ze willen dat je begrijpt wat je gaat zien.
Met name in een actiefilm is dat lastig...
omdat men niet gewend is zoiets te lezen of het niet wil schrijven.
In legendarische verhalen, bijvoorbeeld in een western...
staat weinig meer dan: En de indianen veroveren het fort.
Het kan vervolgens wel twee maanden kosten om dat zinnetje te verfilmen.
De regisseur, de stuntmensen en anderen...
bedenken hoe de indianen dat doen.
Toen deze jongens de helikopterscène uitlegden...
of de autoachtervolgingen in de nieuwe films...
maakten ze volkomen duidelijk wat je gaat zien.
Dat is makkelijker te begroten dan 'de indianen veroveren het fort' .
Je ziet beter wat er gaat gebeuren en dus is de film begrijpelijker.
En bovendien weten ze dus wat ze aan het doen zijn.
de weg naar the Matrix
Wat zo geweldig aan hen is...
is hun idealisme en ambitie toen ze ons The Matrix verkochten.
Ze zeiden: We hebben een trilogie.
Ik zei: Drie zou heel mooi zijn, maar laten we met één beginnen.
Ze zeiden dat ze de regie wilden doen. Ik zei:
Het is al lastig genoeg om uit te leggen wat we gaan maken.
Om zo'n grote en complexe film door debutanten te laten regisseren...
is gewoon te veel gevraagd. Ik weet niet hoe ik dat moet verkopen.
En dus schreven ze Bound.
Ik probeerde je te verleiden. - Waarom ?
Er zat één seksscène in de film. Daarover schreven ze:
Dit is de seksscène en die wordt niet geschrapt.
Dat beviel me. Het was grappig, een tikje naïef maar ook onverzettelijk.
Het was leuk. Het was een low budget-film. We deden de muziek zelf.
We werkten heel nauw samen gedurende een hele tijd...
en schiepen dit juweeltje van een film. Ik ben dol op Bound.
Toen ik Bound aan Terry Semel liet zien...
was hij erg onder de indruk Ze hadden net Diabolique gemaakt...
die niet zo effectief was. Ik weet nog dat Terry 'godverdomme' zei.
Terry zei: 'Bound kostte maar een fractie van wat onze film kostte...
maar is veel interessanter. Die lui zijn goed.' Dat wilden we horen.
Op de laatste dag van het werken aan Bound waren we op. Ze zeiden:
Pope, wil je hierna een film van 100 miljoen dollar maken ?
Ik zei: ik denk niet dat je een film van 100 miljoen dollar moet maken.
En als je het wel doet, doe ik niet mee.
Hoe groter het budget, hoe groter de druk.
Hoe maken die lui de sprong van een film van 5 miljoen dollar...
naar een film van 65 miljoen dollar ? ik vreesde voor hen.
Ik probeerde ze over te halen een film van 20 of 10 miljoen te maken...
en ons zo omhoog te werken. Goddank luisterden ze niet naar me.
Ik vond het een hele grote sprong. Ik wist dat Bound heel goed was...
maar vaak gaat zoiets fout. Studio's hebben weinig vertrouwen.
Nadat ik met hen gepraat had, begreep ik waarom ze dat vertrouwen kregen.
de storyboards van The Matrix
Omdat zo weinig mensen het script begrepen, maakten ze storyboards.
Niemand begreep op welk niveau de actie zich afspeelde...
en hoe gedetailleerd de actiescènes en de concepten moesten worden.
Ze wilden ze verblinden met de actiescènes...
die sterk beïnvloed waren door films uit Hongkong en stripverhalen.
Strips zijn grafische vertellingen. Je kunt een moment bevriezen...
en een beeld maken dat blijft hangen.
Dat kan niet goed in een film. We probeerden het wel.
Ze houden van stripverhalen en hebben ook in die branche gewerkt.
Ze schreven de eerste strip waaraan ik ooit werkte, lang geleden.
Dat was m'n grote doorbraak. Hij heette Ectokid.
Ik zag hoe ze de storyboards maakten. Ze speelden alles voor.
De tekenaar keek toe. Dit is het kader.
Ze tekenden naar de werkelijkheid, en geen onmogelijkheden.
Ze zijn er altijd bij. Ik vraag ze niet achteraf naar hun mening.
Ze nemen elke shot grondig door.
Soms proberen ze alternatieven uit.
Ze nemen een idee en bekijken dat van meerdere kanten.
Dat doet hun camera ook. Hier gebeurt iets.
Hoe ziet dat er hiervandaan uit ? Dit is leuk, dit is interessant.
Dankzij hun achtergrond als stripverhaalmakers...
werden hun storyboards veel dramatischer.
De momenten die ze uitkiezen om te tekenen, die ze vastleggen...
zijn vaak precies de goede momenten.
Die zijn het opwindendst en roepen de meeste emoties op.
De storyboards van de Wachowski's zijn nergens mee te vergelijken.
Het zijn schilderijen, meesterlijke tekeningen.
Geof Darrow bedacht veel van de concepten.
Daarvoor kende ik maar twee van Jeffs strips.
Het legendarische Hard Boiled...
en het minder bekende Big Boy.
Hard Boiled is bekend onder stripliefhebbers.
Hard Boiled stond bij mij in de kast, net als bij miljoenen anderen.
Ik dacht dat de maker de meest geschifte man ter wereld was.
Ik verwachtte één of andere vent...
vol tatoeages en piercings.
Ik nam aan dat hij...
een magere amfetaminejunk zou zijn.
Neo moet z'n geest vrijmaken. Dat hoef je Geof niet te zeggen.
Geof heeft een vrije geest. Hij is niet van deze wereld.
Eén kerel vroeg me wat voor drugs ik gebruikte.
Sominex en Metamucil.
Ze hadden een paar tekeningen van me gezien...
die overeenkwamen met hun beelden van de wachters en de robots.
Ze zeiden dat de vele details in m'n tekeningen hun bevielen.
Hij tekent zoveel details dat de tekening sereen wordt.
Tegelijkertijd is elk onderdeel doortrokken van gekte.
In veel opzichten is Geof gekoppeld aan de hersenen van Larry en Andy.
Ze zijn aangesloten op hetzelfde circuit.
Ze zeiden de hele tijd: Hopelijk hebben we hier het budget voor.
Hopelijk gaat het er zo uitzien. Ik had geen ervaring met storyboards.
Ik wist niet hoe precies ze zich eraan zouden houden.
Ik was verbluft dat ze alles precies zo kregen als ze het wilden.
Het komt rechtstreeks uit hun hersenen.
het uiterlijk van The Matrix
In de film moesten we visueel het verschil weer zien te geven...
tussen de Matrix en de echte wereld.
Wij moesten de werelden op een kalme manier van elkaar onderscheiden...
die tegelijk overtuigend was.
Het mocht er niet te dik opgelegd worden.
In de Matrix was alles ietwat vervallen, monolithisch...
en roosterachtig, een machinaal product.
In de verhoorkamer en het kantoor zie je roosters op de muren...
op de vloeren en zelfs op de plafonds.
Daarmee wilden we een gevoel van kunstmatige controle overbrengen.
Owen en ik werken nauw samen aan de groentinten in de Matrix.
Ook besprak ik met Bill hoe het licht op stoffen of leer moest vallen...
en hoe ik het groen of andere kleuren kon laten opvangen.
In de Neb moest het veel meer om de mensen gaan.
Daarvoor gebruikten we langere lenzen...
en we maakten de achtergronden vrij zacht...
zodat de mensen meer opvielen.
Hun kleren zijn menselijker, de stof natuurlijker.
Make-up en haar zijn natuurlijker. Ze zijn minder gestileerd.
Het was veel meer een handgemaakte wereld dan de Matrix.
Bovendien zijn het huurlingen. Die denken niet meteen aan mode.
De Matrix had altijd een groene glans...
terwijl de echte wereld een blauwe glans had.
We meden groen, behalve voor Tanks console op de Nebucadnezar.
Die is wel groen, door de Matrix.
AI die elementen, die een ander onbelangrijk zou vinden...
waren voor de mensen die de wereld in de film uitwerkten...
een soort openbaringen.
de decors
Ik moest de omgevingen scheppen voor Larry, Andy en de acteurs.
Wat hij met de hele afdeling decors in Australië voor elkaar kreeg...
zouden de meeste mensen ongelofelijk vinden.
Het was zo groot, zo immens.
Complex decor na complex decor, en hij bouwde ze allemaal.
Ze zijn prachtig en volstrekt realistisch.
Z'n ontwerpen waren zo spectaculair dat ook Larry en Andy verrast waren.
Hij ging verder dan zij zich ingedacht hadden. Een pluim voor hem.
We baseerden ons, zoals Larry en Andy ook wilden...
op Geof Darrows tekeningen, de oorspronkelijke concepten.
We moesten die soms aanpassen om ze te kunnen verwerkelijken.
We hadden namelijk met zwaartekracht te maken, niet met een stuk papier.
Maar in essentie proberen we de door hem ontworpen wereld op te roepen.
Owens decors, die afgeleid waren uit Geofs geschifte fantasie...
waren fascinerend om te zien. Ik zou er nachtclubs van willen maken.
Decors bouwen is soms net de Matrix zelf.
Aan de ene kant is het triplex, aan de andere kant een andere wereld.
In de Matrix lijkt elk voorwerp een simulatie.
Dat is net als de illusie van de Matrix zelf.
Het draaide allemaal om simulacra simulation.
de kostuums
Het is mijn werk om het script door te nemen...
en te laten zien wie de personages zijn aan de hand van hun kleding...
en waarom ze die kleding dragen in de omgeving waarin ze zich bevinden.
Zullen we nu Laurence doen ?
We hebben twee verschillende stijlen.
De regisseurs komen kijken bij het passen. Dan bespreken we...
of je er kungfu in kunt doen of er ondersteboven in kunt hangen.
We werken alle praktische details uit.
Soms gebruik ik drie verschillende stoffen voor één kostuum.
Die zien er hetzelfde uit, maar één ervan kan je over een tuig dragen...
of over een kogelvrij vest waarin kogels inslaan.
visuele effecten
Visuele effecten horen deel uit te maken van het conceptuele proces.
Om het ongeziene zichtbaar te maken...
moet je in je planning de visuele effecten meenemen.
Dat begrepen Larry en Andy meteen. Ze haalden mij erbij...
in die fase van de voorbereiding.
We hadden het al over de impact die strips kunnen hebben...
wat betreft hun stilstaande grafische momenten.
Slow motion bevalt ons omdat het eenzelfde kwaliteit verleent...
aan actiescènes. We houden ook van camerabewegingen.
Daarom hadden we het idee om scènes in slow motion filmen...
terwijl de camera met een normale snelheid bewoog.
Maar die angsthaas Bill Pope wilde geen raket op z'n rug binden.
We wilden een raket aanbrengen op een dolly voor een hele snelle zoom.
Dat was echter niet praktisch...
omdat je dan niet kunt scherpstellen om het goed in beeld te krijgen.
Dat moest met een effect gedaan worden. Op een zeker moment...
kwamen ze in contact met John Gaeta.
Toen we bij de voorbereiding van de eerste film effectenmensen zochten...
namen we contact op met ILM, met Digital Domain...
en anderen met een reputatie op het gebied van visuele effecten.
Gaeta behoorde niet tot die groep, hij was een buitenbeentje.
Ze lieten enkele mensen hun storyboards zien.
Dat leverde elke keer een vergelijkbare reactie op.
Mensen trokken bleek weg. Ze stelden voor camera's aan te passen...
maar die zou door de hoge snelheden letterlijk exploderen.
Voor zulke shots zou de camera op een raket gemonteerd moeten worden.
Johns idee was: Vervang die door honderden still-camera's.
Een bewegend beeld bestaat tenslotte uit honderden stills.
Die kun je eruit laten zien als bewegende filmbeelden.
'Kogeltijd' is in feite een 'geest overwint de Matrix'-moment...
een moment waarop je tijd ziet met de snelheid van licht of geluid.
De eerste test die ik zag was een ontploffende vuilnisbak.
Hij bevroor de vlammen en bewoog de camera eromheen.
'Kogeltijd' was hét technische obstakel.
Waar het om ging...
was het weergeven van de echte wereld.
Dat was gek genoeg het meest bizarre deel van de film.
Daar leefden en heersten gruwelijke biomechanische monsters...
die de mensen tot slaven hadden gemaakt en zo.
M'n tekeningen van de wachters waren niet wat ze wilden.
Ze haalden er een paar anderen bij, maar die lukte het ook niet.
We bespraken het. Ik zei: Laat me het nog één keer proberen.
Ik tekende ze snel, op één ochtend, want ze moesten naar Warners.
Ze zeiden: Dat is het. Dat werd de basis voor de wachters.
Daar was ik blij mee, want het zijn de schurken. Leuk om aan te werken.
trainen
Ik ben niet goed in kungfu.
We wilden de kungfu filmen zoals ze dat in Hongkong doen.
We laten de acteurs vier, vijf, zes meppen uitdelen.
De choreografie is net een dans. Het moest in het echt gedaan worden...
en niet in de montage gecreëerd worden.
Daarvoor moesten de vier hoofdrolspelers...
uiterst intense lessen volgen...
bij een van de beste choreografen uit Hongkong: Yuen Wo Ping.
Het is anders om met acteurs van hier te werken.
Als we een actiefilm maken in Hongkong...
proberen we acteurs te gebruiken die kunnen vechten. Dat is makkelijker.
Sommigen kunnen niet vechten. Dan gebruik ik een stand-in.
Larry en Andy zeiden: We willen dat de acteurs de kungfu zelf doen.
Ik zei: Waarom ? Laten we mensen inhuren die al kungfu kennen.
Maar ze wilden persé dat de acteurs het zelf deden.
Acteurs zijn geloofwaardiger dan stuntmensen, hoe goed die ook zijn.
Als je acteurs leert de stunts even goed te doen, zit je goed.
Larry en Andy hadden vier maanden uitgetrokken voor training.
Ik dacht dat twee maanden meer dan genoeg zou zijn...
maar toen ik zag dat de acteurs niet correct konden slaan en trappen...
ging het me duizelen.
Ik was bang dat vier maanden niet genoeg zou zijn.
Sorry.
We waren eerlijk over de eisen die de film aan hen zou stellen.
We hoopten maar dat iemand... - Gek genoeg zou zijn om het te doen.
Ik had geen idee wat me te wachten stond.
Ze zeiden: Vier maanden trainen. Goed, zei ik.
Larry en Andy zeiden dat er veel getraind zou worden op kungfu.
Ik zei dat dat geen probleem was. Ik had het beter moeten overdenken.
Ik wist het precies, want ik had het uren gedaan tijdens de screentests.
Dat maakte deel uit van m'n screentest.
Zonder andere acteurs, zodat ik geen rust kon nemen.
Ik zal je dit zeggen: Die eerste twee dagen waren loodzwaar.
Na de eerste dag was ik kapot en geschokt. Ik was zo slecht in vorm.
We moesten zoveel doen, en ik werkte met die ongelofelijk vaardige...
artiesten uit Hongkong, die dachten dat het me nooit zou lukken.
Toen ik besefte dat de acteurs niet goed konden slaan of schoppen...
begon ik me zorgen te maken.
Ik besloot te beginnen met beenoefeningen.
De benen strekken en sterker maken.
We begonnen op de laagste leggers.
We kwamen binnen en zeiden: Hé Hugo, benen van de vloer.
Dat deden we allemaal. 'Benen van de vloer, Carrie-Anne.'
Dan oefen je trappen. Muziekje erbij en drie kwartier trappen.
We trapten en trapten. We zweetten...
en zweetten, we gromden en riepen 'auw'.
De dag erna kwam je mank binnen.
Keanu nam een besluit en onderging...
een van de zwaarste trainingsperiodes voor een moderne acteur...
terwijl hij nog herstellende was van een operatie aan z'n nek.
Toen ik begon te trainen voor deel 1 moest ik geopereerd worden...
aan m'n halswervels.
Ik dreigde verlamd te raken, dus liet ik me opereren.
Daarna was het een kwestie van afwachten.
Dat was lastig, want ik kon twee maanden niet trainen of trappen.
Het was akelig om te zien.
Het kijken ernaar deed me pijn.
Ik wist dat Keanu last had van z'n nek, want hij hield die kraag om.
Daarom lieten we hem bij de training de moeilijkste bewegingen niet maken.
Hij deed rekoefeningen en spagaten en zo, en begon toen met slagen.
Hij begon met de basale dingen om de mogelijke bewegingen te vermijden.
Wo Ping, de choreograaf, was erg nerveus.
In de film deel ik weinig trappen uit, hooguit een paar.
Chinezen zeggen: Wie een leuke baan heeft, werkt z'n hele leven niet.
We zijn samen aan het spelen.
Er zit veel spel...
in dat harde werken: Trainingen, choreografie, vechten.
We hadden lol samen.
Dat was vooral te danken aan Wo Ping.
Hij heeft zo'n schat aan kennis en ervaring.
Hij en z'n medewerkers zijn geweldige leraren en instructeurs.
We hadden een basisidee over hoe we wilden dat de gevechten verliepen.
Dat werkte hij uit tot gevechten. Die liet hij aan ons zien.
Dan keken we wat ons wel of niet beviel.
We wilden de acteurs zien springen en slaan.
Springen en slaan. - In één of twee shots.
Hoe slaan ze ?
Is dat alleen het begin van een sprong ?
Ze vliegen het beeld uit.
En dan, in de volgende shot, slaan ze elkaar.
Ik dacht al dat hij dat dacht.
Je wilt ze in één shot zien vliegen en slaan ?
Klopt dat ? - Daar dachten we aan, ja.
Hij zegt dat hij niet genoeg mensen heeft om te trekken.
Dan helpen wij wel.
Vooruit.
Eén, twee, drie, nu.
Eén, twee, drie, sla.
Oké, goed.
Wo Ping en de Wachowski's werken de shots uit. Dat wordt opgenomen.
De cameraposities worden bepaald.
Dan gingen ze aan de slag met de acteurs...
en het team om de precieze bewegingen te leren.
Dat oefenden ze eindeloos.
Moeten we daar niet bij bewegen ?
Ik val aan.
Hoe vaak Keanu en ik het dojo-gevecht hebben geoefend, weet ik niet meer.
We waren twee maanden bezig met de allereerste bewegingen.
Hij bekeek ons en werkte met ons de stijl uit die bij ons paste.
Hij liet die zich ontwikkelen.
Iedereen heeft sterke punten.
Carrie-Anne heeft een mooi, vrouwelijk figuur.
Haar schoonheid beweegt mee met haar sprongen en passen.
Dat is haar kracht. Haar bewegingen hebben schoonheid.
Laurence is een geboren springer.
En Keanu is heel toegewijd, hij wil de dingen altijd beter doen.
Hoewel we zondag vrij hebben...
vroeg Keanu soms om een extra training op zondag.
Hij wil alle bewegingen perfect uitvoeren.
Als ik aanval...
kan ik dan dit doen en instappen ? - Ja, hoor. Geen probleem.
Hugo's bewegingen zijn krachtig en precies.
Hij is net een robot. Hij is erg sterk.
Oké, goed.
Niet teveel druk, maar genoeg.
het dojo-gevecht
Dat was netjes.
De Amerikaanse training.
Goed.
We lijken klaar te zijn om naar Australië te gaan.
Ik dacht dat we er klaar voor waren. Ik was er zeker klaar voor.
Laten we gaan.
Australië
Australië bood allerlei voordelen die de film minder duur maakten.
Opmerkelijk dat de studio twee nieuwe regisseurs zoveel vrijheid gaf.
Ze hadden eerder al de sterke film Bound gemaakt...
maar deze film had een veel groter budget dan Bound.
Er was niet veel rechtstreeks toezicht.
Dat gaf ons de ruimte voor meer artistieke integriteit.
Daarom gingen we naar Australië. De broers beseften...
dat je met name je eerste film beter op grote afstand kunt maken.
We zagen het gewoon als een manier om een film te maken.
We zouden overal heen zijn gegaan.
Voor de opnames begonnen, hielden we een boeddhistische ceremonie.
We hielden een groot feest.
We haalden fruit, kaarsen, wierook. Een veelbelovende dag.
de opnames beginnen
Toen we begonnen, wisten we dat de opnames vijf maanden zouden duren.
Het was moeilijk om je het laatste deel daarvan voor te stellen.
de opnames beginnen, dag 1
Er hing een geweldige opwinding in de lucht.
We kwamen in de nieuwe studio aan en ontmoetten de decorbouwers.
Er werden kostuums gemaakt.
We waren klaar om te beginnen. Iedereen leek oprecht enthousiast.
Ik voelde me prima, en toen hoorde ik dat m'n nek niet goed genas.
We probeerden te trainen voor de gevechten.
We hadden een bepaalde tijd om te trainen en te vechten.
Ik was er helemaal klaar voor, en toen zeiden ze: Je mag niet vechten.
We wisten van z'n nekblessure...
en hadden de actiescènes dus aan het eind gepland...
zodat Keanu kon beginnen met de rustigere scènes.
De vechtscènes konden dus wachten tot hij verder genezen was.
Actie.
Hij moest er niet op z'n gemak uitzien in z'n pak op het werk.
Als iemand die net wakker is. Hij zag er wat slordig uit. Niets paste goed.
Bruine jas, bruin colbertje.
Die gingen we kopen. Dat was een van m'n eerste ervaringen met haar.
We bezochten een oude vlooienmarkt. Daar liepen we door.
We zagen er kleding die geschikt was, of juist niet.
De diepte is het belangrijkst.
En een beetje van de...
kerel in de cabine.
Hebben jullie Robert al ontmoet ? - Nog niet.
Dit is Mr. Steadycam. - Hoe maak je het ?
De reddende engel. De parachute. Red ons.
Twee regisseurs kunnen je de film voorspelen.
Laat hem die scène nog eens zien.
Dat is het voordeel als je twee regisseurs hebt.
Hier staat iemand kopieën te maken.
Dat ziet hij en hij zegt iets.
Opgelet. - Actie.
We hebben door samen te werken een boel uitgedacht.
Hoe gaan we deze film maken ?
Cut.
Perfect.
de rit naar het orakel
Keanu's eerste terugkeer in de Matrix als hij 't verborgene heeft gezien...
is z'n rit in die auto door Chinatown.
Dan probeer ik m'n geest te bevrijden en maak ik de sprong.
Dan kan ik sterven. Dan leer ik dat ik kan sterven in de Neb.
En dan ontdek ik dat ik de Ware niet ben.
Dat wat hem overtuigde voor hij de waarheid kende, lijkt nu onecht.
Green screen-techniek is te verfijnd. Dan gaat het er echt uitzien.
Dus gebruikte ik iets wat leek op Hitchcocks rear screen projections.
Cary Grant ziet er heel onecht uit in die auto in North by Northwest.
Dat zag er behoorlijk cool uit. Het is een ongewone techniek voor nu...
maar de kleuren waren mooi en rijk.
Het gebrek aan scherptediepte maakte het dromerig.
Die dag werkte ik voor het eerst met Mr. Fishburne. Dat was cool.
Ongelofelijk, nietwaar ?
Weet je wat er zo geweldig was aan die scène ?
Zelfs nu hij weet dat z'n oude leven een simulatie was...
wordt hij nog steeds gefascineerd...
door de technologie, door wat de Matrix is.
de vrouw in het rood
Laurence is geknipt voor z'n rol vanwege z'n koninklijke houding.
We kleedden hem formeel omdat z'n personage formeel is.
Hij is een gids in die wereld.
Mooi.
Hier zijn we dan in Oz.
Ik heb één vraag: Waar is Skippy ?
Ik had een idee voor de scène met de kat.
Je ziet de kat twee keer en ze praten over déjà vu.
Déjà vu.
We besloten dat op te nemen in de scène bij de fontein...
om het idee dat de Matrix haperde verder uit te werken.
We castten dus twee- en drielingen en kleedden die identiek aan.
Ik weet niet of het is opgevallen maar we vonden het een goed idee.
Laat de tweelingen daar gaan staan.
Zet nog een paar nonnen in de tweede rij.
De Matrix is een systeem, Neo.
Op een dag...
ben ik niet langer een computerfreak.
Dan word ik een superheld. Ik kan vliegen.
Hou op.
Ze zijn het over alles eens.
Snap je nu wat ik van jouw idee vind ?
Luister je, of kijk je naar die vrouw in die rode jurk ?
Kijk nog maar 's.
Zwaar werk, dit pistool vasthouden. Alsof je een baksteen vasthoudt.
Dus dit beviel je beter ?
Of moet ik niets doen ? - Gewoon bevriezen.
Schoon en kaal.
Bevriezen.
Is iedereen goed in beeld ? - Ja. We gaan het zo doen:
Eerst filmen we de achtergrond zonder mensen.
Dan filmen we de fontein met een bijna dichte sluiter.
Dan gaat het er uitzien als zo'n waterreclame. Glashelder.
Dan halen we de mensen erbij.
Die filmen we vanuit drie hoeken.
En terwijl de mensen door het beeld lopen...
verplaatsen we de camera van 24 naar 96.
Dan stoppen we en kiezen we een frame dat er helder uitziet.
Dat frame houden we digitaal vast, zodat iedereen stilstaat.
Zijn we niet in de Matrix ?
Dit is een trainingsprogramma dat je één ding moet leren:
Als je niet bij ons hoort, hoor je bij hen.
Ik hou van schurken met humor.
Ik heb Smith altijd grappig gevonden.
Hij vermaakte me, en dus kon ik genieten van m'n rol.
Hij moest er uitzien als een typische geheim agent.
Die jaren '60-stijl leek prima bij hem te passen.
Dat JFK-infiltranten-uiterlijk leek het juiste te zijn.
Ik was opgewonden toen we die scène opnamen, omdat ik nu echt acteerde.
Ik was betrokken bij iets...
dat me kon doen groeien, neem ik aan.
Deur.
Cut.
Na al die maanden van voorbereiding werd ik er eindelijk bij betrokken.
Te zien wat Hugo Weaving deed met Smith was fantastisch.
Zoals je ziet, houden we je al een tijdje in de gaten, Mr. Anderson.
Je leidt twee levens.
We zochten een neutraal accent...
maar een meer uitgewerkt personage.
En dat karakter veranderde.
Ik wilde dat hij niet robotachtig was, maar ook niet echt menselijk.
Ik moest steeds denken aan een nieuwslezer uit de jaren '50.
Het is Walter Cronkite. Die klinkt als...
'Zo zit het.' Het is geweldig.
In één leven ben je Thomas Anderson, software-programmeur.
Naarmate ik Andy en Larry leerde kennen, nam ik hun ritmes over.
Ze hebben allebei een hele diepe stem...
en daarom begon Agent Smith ook een beetje zo te praten.
Eén van die levens heeft toekomst...
en het andere niet.
Iemand zei op een zeker moment dat hij ons nadeed.
Die hebben we ontslagen.
Ik geef jou de vinger...
en jij laat mij m'n telefoongesprek plegen.
Om die scène te spelen: Bang...
maar tegelijk blijkt dat Thomas Andersons wel degelijk lef heeft.
'Je kunt m'n rug op.'
Ik kom steeds op die houding uit, alsof hij in die vent verandert.
Ik voel me ineens als een soort hippie uit de jaren '70.
Snap je wat ik bedoel ? Zo voel ik me, ja.
En voor dat speciale effect moest m'n mond vijf uur afgedekt worden.
Ik had er niet over nagedacht hoe ik die dag zou communiceren.
Ik probeerde een pen te vinden.
Wat ?
Wil je papier ? - Schrijf snel. De tijd loopt.
Slaan ? Verzet bieden ? Uithalen naar agenten ?
Ze zijn behoorlijk sterk. - Actie.
Je gaat ons helpen, Mr. Anderson.
Of je dat nou wilt of niet.
Cut.
Dat was een goede dag. Leuk.
het dak van het overheidsgebouw
Hij maakt me nerveus met z'n 'geen zorgen' .
Waarom stoppen we ? Wat is er ?
Dit is een typisch Bill Pope-licht.
De eerste dagen waren zwaar. Het was slopend om naar die daken te klimmen.
Met uitrusting en al.
Ik was opgewonden. Eindelijk actie.
Hoe gaat dit gebeuren ? Wat gaan we doen ? Kunnen we het wel ?
Ik voel dat dit goed zal gaan. Soms moet je je gewoon laten meevoeren.
En je weet wat het omgekeerde van 'flow' is.
Carrie-Anne en Keanu hebben maar een paar vechtscènes.
In het begin vond ik hun bewegingen nog wat stijfjes.
We worden aangevallen !
Het eerste wat ik moest doen was trappen. 'Trap hem voor z'n kop.'
Ik had juist vier maanden getraind om mensen niet voor hun kop te trappen.
'Trap hem voor z'n kop.' Oké.
In één scène hield Keanu twee man vast en trapte hen.
Sommige opnames waren goed, maar hij wilde het beter doen.
Na 30 opnames moesten we ophouden, ook al wilde Keanu doorgaan.
Ik zei: Ontspan je, we zijn professionals.
Als we zeggen dat een shot goed is, is het ook goed.
Actie ! Duiken !
De eerste dag op het dak werd ik wakker met een stijve nek.
Ik kon me niet bewegen. Ik moest huilen en dacht: O nee !
Ze haalden er een masseuse bij en daarna ging het weer.
Goddank is er Advil.
Zit het te strak ? - Nee, het gaat wel.
Die vent deinst achteruit.
Dan moet je Trinity in de verte te zien krijgen en Keanu vlakbij.
Is het een 'thud', of is het... ?
Ze moeten zo... En dan vallen ze.
Zeg makker, zou je dit uit m'n hoofd willen trekken ?
Trinity, help me.
Ga van 150...
naar 'Trinity, help me' .
Wil je daaraan meedoen ?
Laat ik ze hier vallen ?
Gewoon laten vallen.
Was de tweede... - De tweede was goed.
Mooi, dus die heb je.
Dit is 'kogeltijd' . Dit is actie in kogeltijd.
Dat was plan B.
De spullen om deze shot goed op te nemen waren nog niet klaar.
We wilden die scène ook kunnen doen als het kogeltijdproces niet werkte.
We repeteerden veel met stuntmensen, maar het bleef stijfjes.
Het bleef iets lomps houden.
We waren bezorgd dat Keanu zelfs dat niet zou kunnen doen.
Kunnen we een shot doen waarin hij zo valt...
en probeert andersom weer overeind te komen ?
AI zijn opnames waren veel vloeiender.
Er was een soort emotionele inertie...
waardoor hij die super-limbohouding wist aan te nemen.
Is dit de eerste ? - Het wapen ?
Nee, de inslag.
Ja.
Goed. En dan moet ik deze knie opheffen ?
Ontwijk dit maar 's.
Geen beweging. Politie ! - Handen op je hoofd. Nu meteen !
Trinity liet de meeste blote huid zien.
Daardoor kreeg je het contrast tussen iets zwart, glanzends en metaligs...
en iemands huid.
We besteedden veel tijd aan experimenten...
om te kijken welke stof wat deed bij welke soort licht...
zodat Trinity er uit zou gaan zien als een plas kwikzilver.
Carrie-Anne is licht en behendig.
Ik ontwierp haar bewegingen in overeenstemming daarmee.
Als iemand haar besluipt, trapt ze met kracht, maar ook gracieus.
Eén, twee, drie.
De vorige keer hing ik veel aan de touwen.
Dat is een uitdaging, maar ineens...
krijg je door hoe je met het touw moet werken.
Het is ook erg pijnlijk om aan de touwen te hangen.
Als je het eenmaal door hebt, kun je dingen die je onmogelijk leken.
Je moet het doorkrijgen, dat is het belangrijkst.
De crew wist niet wat we deden. Ik rende echt horizontaal over die muur.
De verpleegkundige vroeg: Wil je Gatorade ? Ze heeft teveel gedaan.
Ik zei: Nee, ik wil het nog eens doen. Het was zo opwindend.
Actie.
Stuntmensen werken niet de hele tijd aan touwen. Dat is een specialisme.
Daarom zag m'n stand-in er gewoon niet goed uit.
En dus keken Larry en Andy me zo aan, en ik zei: Oké.
Klaar ?
Moet ik me omkleden ?
En dus deed ik het.
de hal van het overheidsgebouw
We hebben een missie te volbrengen, vergeet dat niet.
Geen tijd meer voor grappen.
Toen we de scène in de hal van het overheidsgebouw opnamen...
veranderde de wereld.
Ik steek m'n vinger naar je op en jij doet dat ?
Toen de scène in de hal opgenomen en gemonteerd was...
viel er een last van ons af. The Matrix had nu een stem.
Het werd duidelijk dat dit een unieke film zou worden.
Dit is in één keer opgenomen. Ik ren de hal door met de wapens.
Ze schoten duizenden patronen af en er reden vijf camera's mee.
Het is een fantastisch moment als de sirenes gaan loeien.
Dat had iets van: Daar gaan we. We filmen het en jij moet het nu doen.
Actie.
De hal van dat kantoorgebouw moest op een mausoleum lijken.
Ze moesten over de muren kunnen lopen.
Ze moesten radslagen maken. Veel werk aan de touwen dus.
Je had dus een set nodig met in het midden ruimte voor de touwen en zo.
Haal alles van metaal uit uw zakken. Sleutels, kleingeld...
Godallemachtig.
Hij moest kleren dragen die z'n bewegingen niet zouden hinderen.
Hij moest een boel wapens bij zich dragen, verborgen.
Hij moest ook iets uitstralen van een revolverheld.
Was ik te laat ? - Cut.
En dan blijf je rollen.
We wilden de vernietiging gestileerd in beeld brengen.
We wilden die betonnen pilaren kunnen reduceren tot klokhuizen.
Goed, Trinity-tijd.
Ik begreep die dag iets heel belangrijks:
Welke druk er rustte op de schouders van Keanu en mij.
Die had ik niet eerder gevoeld.
Ik ben alleen niet tevreden over de scène...
waarin Carrie-Anne over de muur loopt en een radslag maakt.
Eén, twee, drie.
Ik wilde die scène in één opname opnemen, maar het werden er twee.
Rennen over de muur had ik geleerd, maar die radslag was moeilijk.
Die was me nog nooit gelukt. Ik begon het net een beetje te leren.
Tijdens de ochtendrepetities begon het te lukken. Het moest ook wel.
En toen blesseerde ik m'n enkel.
O nee.
Ik weet dat ik op dat moment dacht: O mijn god, ik ga niet... Ik lig.
Maar dat kan helemaal niet.
Toen vertelden ze me dat ik maar één opname hoefde te doen.
Toen dacht ik: Goed, wat er ook gebeurt, dit zal me lukken.
Dat was heel zwaar.
Later die middag
Dus ik leun voorover en dan opzij.
Goed.
Tijdens de repetities lukten de bewegingen haar goed.
Maar tijdens de opnames deed ze het verkeerd. Misschien was ze nerveus.
En dus werden het twee opnames: Eén van de radslag en één van de landing.
En dan Keanu's viervoudige trap. Daar was maanden op getraind. Hij lukte.
Een geweldig moment.
Vergeet die handstand maar. Die is ouderwets.
Ga je repeteren ?
Ik heb nog niet getrapt met de wapens en de jas.
Laten we de beelden bekijken.
We deden het, maar niet goed genoeg. Dat bespraken ze.
Ze zeiden tegen me 'Doe het eens zo', en we probeerden het opnieuw.
Zo hoort het ook. Je probeert het, bekijkt het en bespreekt het.
Je moet weten wanneer het goed is en wanneer niet.
Ik had de neiging het steeds overnieuw te willen doen.
De handen. Het ging toch wel ? Dat is de Amerikaanse stijl.
De kungfu-stijl is goed.
Ik wilde een superopname. Eentje die ik superperfect noem.
Hij was de laatste die zei: Beter lukt het niet. Laten we verdergaan.
Kun je het nog beter ? - Het einde was heel goed.
Wou je het nog eens proberen ?
Hij wil het nog één keer doen. - Dan kun je het ook nog twee keer.
Hij is een perfectionist.
Hij voelde dat deze ervaring, deze film iets bijzonders had...
en hij wilde het zo goed mogelijk doen.
Keanu was natuurlijk niet tevreden. Het moest superperfect zijn.
Wat een dag. - Een krankzinnige dag.
Het was beslist enerverend.
Actie.
Cut.
Acht dagen tot de dojo. - Acht dagen is een eeuwigheid.
kungfu-bouwwerk
Het moest een gebouw zijn in traditionele Japanse stijl...
voor het gevecht.
De dojo was al geruime tijd vóór de opnames gebouwd.
Vanwege Keanu's nekblessure konden we er nog niet filmen.
De acteurs hadden er vooraf al een maand gerepeteerd.
Dit is het moment waarop je gewacht hebt.
de eerste dag in de dojo
We gaan het nu echt doen. - Het is heel vreemd.
De eerste dag van de opnames. - De eerste dag ?
Daar heb je hem.
Wo Pings blokkeerband
Alle houdingen die je aanneemt bij kungfu...
hebben een heel specifieke betekenis.
Het is een dans en Wo Ping is erg veeleisend.
De broeders keken heel vaak naar Wo Ping om te zien...
of we het goed hadden uitgevoerd.
Keanu en ik waren inmiddels heel goed op elkaar ingespeeld.
We oefenden de bewegingen al acht maanden...
maar we waren tot dat moment nog nooit voluit gegaan.
We waren bezorgd dat ze elkaar af zouden maken tijdens die scène.
Je merkte dat ze er helemaal in opgingen.
En Keanu's kleine improvisatie...
was ook iets wat we toen pas bedachten. Het inzoomen op Keanu.
Er gebeurden magische dingen.
We namen de drievoudige trap 21 keer op.
Keanu springt en trapt me drie keer.
Hij had lang niet in de touwen gehangen en kon niet meer repeteren.
Moet ik opspringen of rechtuit gaan ? - Rechtuit.
Hij was er die dag nog niet klaar voor.
Take 4
Het is naar om je vrienden zich zo te zien afbeulen...
maar je moet mensen de ruimte geven om te doen wat ze willen doen.
Hij is niet altijd zo, maar er zijn momenten...
dat je hart breekt omdat hij zo hard is voor zichzelf.
Dat was beter.
De drievoudige trap lukte me niet.
Ik hing in dat tuig en ik was woedend. Ik gilde:
Ik kan die klotetrap nu niet doen. We doen het verdomme maandag wel.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Ik kom terug op maandag, en in drie opnames was het gepiept.
Mooi krachtig.
Tevreden ?
Morpheus had veel ruimte nodig...
om die buitengewone vliegende trap te kunnen doen.
Ze gebruikten enorm veel belichting.
Ongelofelijk veel lampen, hogesnelheidscamera's.
Laurence heeft een prachtig moment als hij een tegenaanval uitvoert...
en hem achterover slaat.
Laurence leefde zich helemaal in. Hij kwam op hem af.
Het verrassendste was nog wel dat we elkaar pijn deden.
We zaten vol blauwe plekken.
Bij het trainen raakten we elkaar licht. Nu gebruikten we meer kracht.
Het was menens. We hadden die bewegingen acht maanden geoefend...
maar we waren nooit eerder voluit gegaan.
Het verbaasde me wat er gebeurde als je zo hard met je onderarmen slaat.
In één scène vlieg ik over hem heen, ik land en hij raakt me.
Ik kreeg een stevige trap op m'n borst.
Na de dojo-scéne zaten Laurence en Keanu onder de blauwe plekken...
en vol schrammen en blaren door de mat.
Blaren van de touwen waaraan ze hingen.
Ik wil een salto maken en m'n handen tegen me aan houden.
Dan trap ik achteruit en duik ik ineen.
Hij verlaat de plek waar ik juist op af duik.
Actie.
Cut.
Tijdens trainingen werken we op ervaring.
Als een meester een student lesgeeft...
raakt de student niet gewond.
De meester houdt z'n slag vlak voor het gezicht in.
Ik veranderde het een beetje, zodat het op een training leek.
Ik weet wat je wilt doen. - Ik wil je geest bevrijden.
Tijdens de metroscène werden Larry en Andy ziek.
We droegen donsjassen in de zomer. - De set was koud en vochtig.
Het lijkt een simpele scène, maar hij kostte enorm veel tijd.
het gevecht
Eerst waren we van plan hem in een echt metrostation op te nemen.
Maar als je zag wat er moest gebeuren, begreep je wel...
dat dat niet in de metro kon.
De set was schitterend. Een oude graansilo met een eigen spoor.
Daar bouwden we het metrostation omheen.
Wil je dat hij lager begint ?
De metroscène was leuk, op één ding na.
Als je een tuig draagt en lange tijd in de touwen hangt...
dan gaat het tuig steeds strakker zitten.
Ik weet nog dat het op m'n nieren drukte.
Als je het goed doet, is het leuk.
Als je het fout doet, doet het pijn.
Je hebt geen kogels meer. - Jij ook niet.
Je moet je ontspannen.
Moeten we de wapens op elkaar...
Regisseurs.
Hier zijn we. - Hoe moeten we die dingen houden ?
Op zo'n drie centimeter van elkaar.
Dus niet tegen z'n slaap, maar zo ?
Daar, ja, dat is goed. - Hou hem nu eens tegen z'n hoofd.
Doe dat maar. - Dat ziet er goed uit.
Actie.
Jij hebt geen kogels meer. - Jij ook niet.
Dat is een goeie. - Cut.
In de metroscène moesten we elkaar echt raken.
Er werden flinke klappen uitgedeeld.
Na de dojo-scéne besefte ik dat trainen iets anders is dan filmen.
Je moest elkaar raken en dat deden we dan ook.
Je kon niet doen alsof. Je moest echt slaan.
Klappen incasseren was een stuk zwaarder dan klappen uitdelen.
Tussen twee slagen die je krijgt in wil je zelf terugslaan.
Dat vond ik lastiger.
Als je je voeten boven je hoofd houdt ga je draaien aan het touw.
Hou je voeten lager dan je hoofd.
Ik werkte met Chad Stahelski, een uitstekende stuntman.
Als ik aan de vechtscènes denk, denk ik aan ons tweeën.
Chad doet de dingen die je een acteur niet laat doen.
Je laat een acteur niet ondersteboven tegen 'n muur slaan en omlaag vallen.
Chad maakte die smak ondersteboven.
Daarna moest hij tegen het plafond slaan als de metro er aankomt.
Toen hij en de andere stuntman omlaag kwamen...
Lag Chad onderop.
Hij landde op één knie. Die knie brak. Z'n schouder.
Gescheurde kniebanden, ontwrichte schouder, gebroken ribben.
Drie, twee, één, vuur.
Ze hadden een apparaat dat ze het Monster noemden.
Dat werkte met hydraulische luchtdruk...
en smeet mensen tegen de grond.
Darko moest tegen een kiosk aanvliegen.
Dat was doodeng voor iedereen, omdat we dachten dat hij...
zwaargewond zou kunnen raken of zelfs gedood kon worden.
We maakten ons zorgen. Dat was een vreselijke avond, voor iedereen.
Gelukkig was Larry jarig en kwamen z'n ouders op bezoek.
Daardoor trok de mist een paar dagen op en konden we daar weg.
Dus ik sta op, veeg m'n mond af, kom overeind en kijk hem aan.
Kom maar op. Wie staat er op dat moment niet op de banken in de bios ?
de helikopterscène
Ik zat daar en dacht dat ik in een kantoor over Sydney uitkeek.
Je had een fantastisch uitzicht over de stad Sydney.
Het leek volkomen echt, maar dat was het niet.
Net als de film.
Het was heel bijzonder om daar van kantoor naar kantoor te lopen...
zonder de translight ooit uit het oog te verliezen.
De grootste translight ter wereld. Heeft er iemand interesse ?
Is het de grootste ter wereld ? - De grootste uit één stuk, ja.
We bewerkten hem met de computer zodat Sydney niet herkenbaar was.
Sommige gebouwen staan niet waar ze horen te staan.
We dekten het Opera House en de Sydney Harbour Bridge af.
We zeggen niet dat het Sydney niet is, het is een naamloze stad.
Ik wil een openbaring die ik hier heb gehad, met je delen.
Tot aan die scène heeft Smith alles in de hand.
Hij is kil en toont vrijwel geen emoties.
Maar tijdens die scène wordt hij boos en raakt hij gefrustreerd...
omdat hij geen informatie loskrijgt uit Morpheus.
Ik heb een hekel aan dit oord.
Aan deze dierentuin, deze gevangenis.
Hij gaat dingen ruiken, hij wordt een persoon. Dat bevalt hem niet.
Hij wil geen emoties hebben of zwak zijn.
Ik kan je stank gewoon proeven.
En elke keer voel ik me of ik ermee ben geïnfecteerd.
In feite is hij deels menselijk, neem ik aan, deels echt.
Ik denk dat Morpheus precies weet wat er allemaal gebeurt.
Hij probeert bij bewustzijn te blijven.
Hou je geest... - Op een plek waar ik...
Dus in feite heb ik m'n geest uitgeschakeld.
Ik heb een gordijn getrokken over de informatie.
Een deel van me vond het erg jammer...
dat ik geen dialoog had met Smith. Dan had ik kunnen zeggen:
'ik heb een scène gedaan met Hugo Weaving en het was geweldig.'
Maar ik deed die scène wel met Hugo Weaving en het was geweldig.
Zoek ze en vernietig ze.
Vergeet je tekst niet.
Zoek ze en vernietig ze.
Toen de sprinklers afgingen, werden we allemaal doornat.
Er dreef van alles rond. Het was best gevaarlijk, die natte set met stroom.
Maar het was heel leuk. Ik genoot van die week.
We hadden grote problemen met het water.
De studio was ook bezorgd. 'Hebben we water nodig ?'
Dat vonden de jongens cruciaal.
Toen de sprinklers afgingen in die set...
moest er schoon water uit komen.
Er kwamen in totaal wel 100 mensen op dat dak...
die dat water uit de sprinklers in- en uitademden.
Dat moest gesteriliseerd worden voor het teruggepompt kon worden.
Daar kwamen allerlei details bij kijken.
En dan vergeet je de heli die schietend omlaag komt.
De helikopter-rig bestond uit een helikopter op ware grootte.
Geen echte, maar een lichtgewicht model.
Die moest in alle richtingen kunnen bewegen en opstijgen.
De rotor werd later toegevoegd.
Kom op, schat, stijg op.
Zit je goed vast ? - Vast en ingestopt.
We gaan vliegen.
Of moet ik rechtop staan ?
Dat is het.
Het was bizar om te beseffen dat hij vol explosieven zat.
Ik nam een momentje rust en dacht : Hé...
wie is hier verantwoordelijk voor ?
Steve Courtley en z'n crew bouwden 350 luchtspuiten in de vloer in...
die als de set vol water stond het schieten van...
Neo moesten imiteren die voor het raam hing in een helikopter.
En het glas werd in een bepaald patroon kapotgeschoten.
Als je daaromheen draait, kom je bij de muur waar Jones staat.
Als jij schiet, geven ze het teken voor de ruit.
Het glas moet eruit geblazen worden, maar om veiligheidsredenen...
moest dat gebeuren met proppenschieters die zand afvuurden.
Er stonden er honderden buiten beeld.
Hij haalt 't niet.
Het is ironisch dat het filmen van iets wat zo simpel te doen lijkt...
met een heli voor een gebouw vliegen en iemand redden...
die uit het raam springt, meer dan zes maanden kostte.
In het begin filmden we op een dak.
Nu is de film bijna af en we werken nog steeds aan diezelfde scène.
We hopen volgende week klaar te zijn met het filmen van de Nebucadnezar.
Er zijn altijd aanpassingen op het laatste moment.
Iedereen was opgewonden toen we de Neb op konden. Dat was een gave dag.
Het was opwindend, alsof je een nieuwe wereld betrad.
Het vervelende was dat we afscheid moesten nemen van het touwteam.
De Neb zit propvol Geof Darrow-technologie...
die iets organisch heeft.
Het is een industriële jungle vol snufjes en kabels etcetera.
Hij is ver vóór de tijd waarin de film speelt, gebouwd. Een oud schip.
Het wordt bijeengehouden door de zorg van de bemanning.
Het moest er oud uitzien, als een allegaartje...
en niet zoals in Star Trek.
Het moet lijken of ze hem steeds repareren met wat ze maar hebben.
Ze wilden de 'ingewanden' van het ruimteschip laten zien...
in plaats van die netjes weg te moffelen achter panelen...
zoals je dat vaak ziet in ruimteschepen.
Over alles is nagedacht.
Tot aan de bedrading van de Neb toe, de blauwe en rode draden.
Slagaders en aders, die staan voor...
Levend weefsel in dit stalen ectoskelet.
Dat samengaan van machine en mens...
kom je in de hele film tegen, overal.
Het lijkt wel Chinees of Sanskriet.
Het zijn niet eens cijfers. Het lijken eerder karakters.
Het is het effect van regendruppels op een autoruit.
We hebben lang moeten zoeken naar oude tandartsstoelen...
uit de jaren '20, die ons het idee gaven voor de ectostoelen.
Laat hem tot op de grond zakken.
Ik was dol op die stoelen.
De bruutheid van die naald die in je hoofd verdwijnt.
De grofheid ervan.
Je wilde toch weten wat de Matrix is ?
Morpheus' mannelijke kant komt sterk naar voren in de Matrix...
en z'n vrouwelijke kant komt sterk naar voren in de Neb.
Probeer je te ontspannen.
Ik wilde dat hij overkwam als een soort akela.
Ik hou van je.
Cut. Er is brand.
Ik denk dat ze daar vrouwelijker is...
want in de matrix is ze erg treiterachtig.
In de Neb is ze veel meer een vrouw.
Nu.
Zodra je dat ding ziet, zeg je 'nu' .
M'n hand ligt hier, ik trek dit eruit, zeg 'nu' en dan druk ik.
Ik hou m'n ogen open, niet ?
Is dat voor of na 'nu' ? - Erna.
Erna ? Hoe weet ze dan dat ik terug ben ?
Ze heeft een hele sterke band met je.
En waarom dan niet als ik m'n ogen open ?
Omdat we je je ogen willen zien openen in het donker.
Maar hoe weet ze dat ik terug ben als ze de plug eruit trekt ?
Dat weet ze.
Krijgt ze soms een telefoontje ? - Ze weet het gewoon.
Repetitie. Actie.
Nu.
Actie. - Wachter.
Nu.
Deze scène vind ik dus weerzinwekkend.
We bewijzen hoeveel we van baby's houden.
de krachtcentrale
Geof zat in Frankrijk. Hij tekende aan de krachtcentrale.
In de eerste fax bleek die veel enger dan Larry zich voorstelde.
Ze wilden af van dat roestvrij stalen...
en klinische sciencefiction-uiterlijk.
Hij moest er vuil, gebruikt en lelijk uitzien.
Vóór de echte opname van de capsule hadden we al zeven opnames gedaan.
Op video. De stuntlui moesten kijken of de ademapparatuur echt werkte.
De effectenmensen moesten de huid testen...
en de man van de protheses moest al die kleine rekwisieten gebruiken.
Is het koud ? - Een beetje.
Ik had te doen met Darko, die enkele tests deed.
In het begin werd het slijm niet verwarmd en raakte hij onderkoeld.
Goed, haal hem eruit. Bedankt, Darko.
Toen de acteurs erin moesten werd het slijm dus verwarmd.
Moet ik m'n armen spreiden ?
Niet zo ver, maar op zich is het goed.
Dat is goed.
Actie. - Licht.
We namen het eind van de film op.
Hij had al veel gewicht verloren en raakte nog eens 7,5 kilo kwijt...
in de scène met de capsule.
Ik wilde er vermagerd uitzien als ik uit de capsule kwam.
Ik denk dat dat vrij goed gelukt is.
Hij schoor zich helemaal kaal. Z'n hoofd, z'n wenkbrauwen...
Ik merkte dat als ik met mensen sprak, ze wel reageerden...
maar me niet aankeken. Dat was bizar.
de laatste dag van de opnames
Het leek wel alsof we ons naar het einde toe stortten.
Het was geen fraai einde. We probeerden alles af te krijgen.
Bedankt, mensen. Hiermee zijn de opnames voor The Matrix afgerond.
Ik weet nog dat ik heel moe en opgelucht was om 01.01 uur 's nachts.
Toen zat het erop. Dat was trouwens Neo's nummer.
Ja, je bent klaar.
Ik weet nog hoe ik wegging toen ze zeiden dat het erop zat.
Het was zo intens, het was krankzinnig.
Ik liep naar m'n caravan en dacht: 'ik geef nooit meer zoveel om iets.'
'Dat is te pijnlijk.' Het kostte me maanden om The Matrix los te laten.
Maar dat kon ik niet. Het was zo'n geweldige ervaring.
We hadden 25 weken gefilmd, 118 dagen.
Ik had iets van: Wanneer beginnen we en wanneer horen we klaar te zijn ?
Goed, daar leg ik me op vast.
Ik kon het niet indelen, vast door m'n werk aan Apocalypse Now...
die andere nooit eindigende film.
Je verwacht van geen enkele film zoveel succes als The Matrix had.
Dat hoop je natuurlijk wel...
omdat je na elke voltooide film een beetje sterft. Je laat veel achter.
De montage draait om het uitproberen van verschillende dingen.
Dingen eruit halen of erin doen. Twee stappen vooruit en één stap terug.
Niet vastzitten aan je ideeën, maar openstaan voor wat de film wil zijn.
Er is altijd een kern waar je omheen werkt.
Er zit een moment in elke scène...
een shot dat duidelijk bedoeld is als sleutelmoment.
De scène leidt naar dat punt of komt eruit voort.
Dat geeft mij als editor iets om omheen te werken.
Over het algemeen is er maar één shot die het juiste is.
Dat willen ze hebben en daar zoek je naar.
Dan pak je de zoeker en probeer je wat uit. Dat doen we soms lang.
Langer dan veel crews gewend zijn. We willen dat die shot klopt.
Toch bespaar je tijd. Dit is dé shot. Andere opstellingen zijn niet nodig.
Je hoeft alleen maar te filmen wat je gaat gebruiken.
Ze filmen alleen wat ze nodig hebben. Dat bespaart veel geld.
Leuk om te zien, want als ze het opnemen, weet je wat je gaat krijgen.
De effecten komen van bedrijven in Sydney en de VS, met name Manex.
Ook Animalogic en Dfilm verzorgden veel van de visuele effecten.
Manex deed vrijwel al het werk aan de wezens en de 'kogeltijd' .
Animalogic deed de gang in code en de exploderende agent.
Dfilm deed het meeste aan moeilijke compositing.
Neo's val van de wolkenkrabber, de helikoptercrash, zulke dingen.
AI heel vroeg wilde de studie van de heliscène af. Die vonden ze onnodig.
We verdedigden de scène met passie en ze gingen toch akkoord.
De helikoptercrash is een van de duurste shots uit de film...
omdat hij zo uitzinnig complex en visueel zo intens is.
Het moet de ultieme actiescène zijn. Zo interpreteerden wij het tenminste.
Het is een combinatie van modellen, opnames, stunts en computeranimatie.
Het is een hele grote scène.
We wilden dat het glas ontplofte in een zich uitbreidende cirkel.
Om uit te vinden hoe je glas zoiets laat doen...
en wat voor glas en springstoffen je moet gebruiken...
hadden we wel twee maanden grondige research nodig.
Er zaten concentrische ringen met springstof en timers achter het glas.
We bouwden een 7 m hoge glazen wand als schaalmodel van de ramen.
We maakten een model van de heli op een kwart van de grootte.
Dat monteerden we op een grote kraan.
de explosie door crewlid gefilmd met Super 8
de crew ziet de shots voor het eerst
eerste 'kogeltijd'-test, 1996
Dat was het eerste waar we aan begonnen in 1996.
En het was een van de vier shots die als laatste voltooid werden.
We werkten de hele tijd aan het perfectioneren ervan.
We verzonnen wel een miljoen details om het verklaarbaar te maken.
We hadden virtuele achtergronden. We fotografeerden iets werkelijks...
met still-camera's en gebruikten de vormen en structuren van de stills...
om door de computer gegenereerde bouwwerken te maken.
Daarna kun je met je virtuele camera vrijuit door de hele set bewegen.
Je maakt achtergronden voor shots die met een camera niet te filmen zijn.
Met een camera zou je dan...
rails voor de camera, apparatuur en mensen zien.
Nu bouwen we met stills van de lege set een kunstmatige set...
die fotorealistisch is.
Alles begint met de simulatie.
Alle berekeningen over hoe je het opneemt komen daaruit voort.
In deze rig gebruiken we 120 gewone camera's en twee filmcamera's.
We kijken wat voor frames we hebben...
en kunnen dan nieuwe frames maken die daartussenin passen.
Zo maken we bewegingen langer en krijgen we tijdscompressie-effecten.
Trinity trapt effect lagen
Dit zijn probeersels om de structuur van de capsule te bepalen.
Het uiterlijk van de omgevingen waarin de CGl-wezens leven...
is gebaseerd op het leven in zee.
Ze absorberen licht, stralen licht uit en hebben wilde kleuren.
Dat hadden andere wezens tot nu toe niet.
Alle andere wezens lopen in de zon of worden traditioneel belicht.
Laat eens wat capsules zien.
Dit is allemaal computeranimatie. De baby's...
groeien daarbinnen.
Het houdt het midden tussen Big Daddy Roth en Jacques Cousteau
Gebruik de animatie tot dat punt en breek dan af.
Zie je wel, allemaal nep. Geen echte baby's. Volkomen onschadelijk.
Ik zie film op de eerste plaats als een visueel medium.
Geluidseffecten en muziek zijn ongelofelijk krachtige werktuigen.
Rustig, Neo. - Haal dat ding eruit.
Raak me niet aan. Blijf uit m'n buurt.
In feite hoort een film op eigen kracht overeind te blijven.
Ik hou de eerste montage van een film graag vrij rauw en kaal.
Dan kun je ernaar kijken en er een ritme uithalen...
zonder hulp van muziek en effecten.
Rustig, Neo. - Haal dat ding eruit.
Raak me niet aan.
Muziek en effecten maken een film altijd sterker...
maar het mogen geen krukken worden, niet zonder dat je dat beseft.
Soms heb je een kruk nodig.
geluidseffecten
Ik ben sound designer en supervising sound editor.
Dat wil zeggen dat ik alle geluiden in de film moet bedenken.
Dit voelt een beetje vreemd.
In de film zitten veel definities voor de aard van de werkelijkheid.
Ik moest dus de aard van de geluiden bepalen die de realiteit weergaven.
Niemand weet hoe een squiddy klinkt.
Niemand weet welke geluiden de Neb maakt.
Bij de rushes zagen we een prachtige shot. De camera beweegt zich...
over de baby in de capsule.
Die vult zich met water en dan sluit het ventiel zich.
Bij de eerste opname maakten ze een geluidseffect met de mond.
Het was of ze het geluidsspoor al in hun hoofd hadden. Een goede gids.
Dat geluid bestaat uit wel 45 afzonderlijke geluiden.
Van gootsteenontstoppers tot een klap op een rubberband.
Er zitten allerlei gekke toiletgeluiden in.
Maar het moest uiteindelijk als 'thunk' klinken.
We namen al die zoefgeluiden op voor de gevechten.
In Hongkongfilms gebruiken ze dan elke keer hetzelfde gezoef.
We gingen naar schroothandels en kochten alles wat zo'n geluid maakte.
In de studio maakten we daar alle mogelijke zoefgeluiden mee.
Die geluiden bewerkten we op allerlei manieren...
zodat we duizenden verschillende slag- en zoefgeluiden kregen.
We probeerden ze altijd dezelfde aardse, wrede...
en muzikale kwaliteit mee te geven als in Hongkongfilms.
Maar ik wilde het ook een helderheid geven die zij nooit aanbrengen.
Pas toen ik de film zag...
begreep ik hoe belangrijk het concept 'spiegeling' was voor de Wachowski's.
In vrijwel elke scène komt op een of andere manier een spiegeling voor.
Trinity ziet Agent Smith voor het eerst in de spiegel van haar motor.
In bijna elke scène waarin Laurence Fishburne een zonnebril opheeft...
zie je Neo's spiegelbeeld in die bril.
De lepel in de lepelscène weerspiegelt altijd een gezicht.
Ik wist dat op te pikken...
en gebruikte weerspiegelingen in het orkest.
De ene sectie tegenover de andere, of gewoon een contrapunt...
als afspiegeling van de weerspiegeling op het scherm.
Dat was voor mij de sleutel.
We waren het eens dat een orkestrale benadering met een koor...
het beste was voor de muziek.
Dat konden we uitbreiden door...
synthesizers en samples toe te voegen.
In scènes met de hoofdpersoon kreeg het orkest de nadruk...
en in scènes met machines juist de synthesizers. Dat werkte goed.
De overgang van achtergrondmuziek naar songs was naadloos...
dankzij de regisseurs en music supervisor Jason Bentley.
Het ging erom dat ik begreep wat de Wachowski's interesseerde.
Aan het eind wilden ze persé Rage Against The Machine hebben.
Dat was essentieel aan het eind. Daarnaast was The Prodigy belangrijk.
Ze houden je in de gaten, Neo.
Wie ? - Luister naar me.
Dat was een natuurlijk verband.
Sommige concepten in de film kwamen sterk overeen...
met de toekomstgerichte mentaliteit van makers van elektronische muziek.
Rob D's Clubbed to Death zit erin, een fantastisch nummer.
Het is een aanzwellend, vet hiphop-nummer met strijkers.
Die plaat kwam rechtstreeks uit m'n eigen verzameling, hier achter me.
Zo'n juweeltje dat niemand kent.
En dat juweel laat je op precies het goede moment horen.
Voor een dj is zo'n plaat een geheim wapen.
We zijn binnen.
We begonnen gewoon alles af te maken.
Dat was zoals altijd weer heel lastig...
omdat de visuele effecten nog niet af waren. We moesten 'n trailer maken...
maar daar hadden we die effecten voor nodig.
Het is altijd...
een hele spannende tijd als je een film uit wil gaan brengen.
In de laatste week van het mixen knipte ik twee frames weg.
Het visuele effect was niet precies geworden wat ik gedacht had.
De montage was niet helemaal goed. Ik dacht: Dit wordt het eindresultaat.
Dat moest goed zijn, vond ik.
de voltooide film
Lorenzo en ik gingen zitten en ze lieten ons de film zien.
We gingen helemaal uit ons dak.
Ik was er helemaal ondersteboven van.
Hij overtrof m'n verwachtingen.
Toen wist ik dat het een succes zou worden.
De eerste keer dat ik hem zag met publiek erbij was opwindend.
Het publiek was opgewonden. Ik voelde dat ze zich lieten meeslepen.
Ze volgden het ritme dat we hadden aangebracht.
Halverwege klonk er applaus, aan het eind was er een staande ovatie.
Ik was ondersteboven van de openingsscène met Carrie-Anne.
Daar had ik nog niets van gezien. Die was zo sterk.
Het was een geweldige opening, en Trinity kwam heel goed over.
Ik had mezelf nog nooit gezien in een film. Dat was heel zwaar.
Ik zag alleen maar wat ik vond dat ik fout deed.
Bij alles wat ik zei, kromp ik ineen.
Elke keer dat ik in beeld was, moest ik dit doen.
Er gebeurden twee dingen:
Ik herinnerde me alle filosofische en spirituele lessen uit de film.
Die was ik helemaal vergeten.
En Morpheus maakte me doodsbang.
Het was veel spannender dan ik dacht, en heel ontroerend.
Ik was verbluft dat wat ze wilden doen ook gelukt was.
The Matrix in de echte wereld
We hoorden verhalen over mensen die de film meermalen bezochten.
Twee, drie keer, negen, tien, elf keer.
Ze ontvingen e-mails...
en allerlei reacties via de website van de film.
We hoorden dat mensen zich verkleedden als de personages.
Dat had ik totaal niet verwacht.
Ik ben mensen tegengekomen die echte Matrix-freaks waren.
Een van de stuntmensen kende al m'n teksten uit z'n hoofd.
Ik kon niet geloven dat ze The Matrix zo vaak gezien hadden.
Wat ik erg leuk vond, was... Als ik ergens met een taxi naartoe ging...
of als het ergens ter sprake kwam dat ik The Matrix gemonteerd had...
dan wilden mensen me vertellen hoe die film hun leven veranderd had...
of hoe anders ze de wereld nu zagen.
Dat vond ik heel opwindend.
Ik had een klein maar belangrijk aandeel in een film die mensen raakt.
Dat is nou succes.
Als je eens in je leven zo'n film maakt, ben je een enorme geluksvogel.
Je boft echt als je bij zo'n project betrokken bent.
Ik had het geluk bij twee van die films betrokken te zijn.
AI was Apocalypse Now commercieel minder succesvol dan The Matrix.
In de VS heeft hij 171 miljoen dollar opgeleverd. Een gigantisch bedrag.
In de rest van de wereld was dat 270 miljoen. Een totaal van 450 miljoen.
Voor Warner Brothers was het de meest winstgevende film ooit.
De film heeft veel gedaan voor Warner Brothers.
Het allermoeilijkste zelfs: Hij leverde ons een reputatie op...
van spraakmakende vernieuwers.
Dat hebben zij onze studio bezorgd. Ik hoop dat ze nooit weggaan.
Ik ging niet naar de Oscars. Ik dacht dat we niets zouden winnen.
Voor Die Hard kregen we dezelfde nominaties, maar we wonnen niets.
Ik had het geluk dat ik bij die Oscaruitreiking was.
Prachtig om in het publiek te zitten en de film aan te horen kondigen.
Ik ging naar de Oscaruitreiking met het idee dat ik een kans had...
maar ik dacht dat ik niet zou winnen.
Ik weet nog dat ik tegen m'n vrouw naast me zei: Het is hier bloedheet.
Ze zei: Welnee, het is ijskoud. De airco staat voluit. Ik bevries zowat.
De Oscar winnen was op zich al heel Matrix-achtig.
Je loopt naar voren en niets lijkt echt. Je ziet die lichten.
Als je het gordijn passeert, is het net of je de echte wereld betreedt.
Je stapt door het gordijn en alles is zwart. Iedereen draagt zwart.
Overal bedrading en tape. Een vieze, krankzinnige wereld.
Het zag er net zo uit als aan boord van de Neb.
En op het toneel was die kunstmatige wereld die ik even mocht betreden.
Die parallel werd me bijna te machtig.
Het was jammer...
dat Bill Pope noch Owen Paterson een nominatie hadden gekregen.
Ze hadden minstens een nominatie verdiend.
Ik hoopte op meer nominaties, maar de film won overal prijzen. Engeland...
technische prijzen in L.A. Hij kreeg een prijs voor het geluid...
en een prijs van de bond voor editors. Het was een wonder.
We zijn van plan deel 2 en 3 tegelijkertijd op te nemen.
Niet na elkaar, maar als één reusachtige film.
Die wordt dan in twee delen uitgebracht.
Iedereen noemt het vervolgen, maar al toen we aan Bound werkten...
presenteerden Larry en Andy het project als een trilogie.
De komende twee films zijn dus deel twee en drie van een trilogie.
Het is belangrijk dat verschil te maken.
Wie de drie films bekijkt, ziet dus één groot verhaal.
De schurk en de helden zijn dezelfden.
Het is The Matrix in het kwadraat, of tot de derde macht verheven.
The Matrix was een hele onderneming.
Dit is een superonderneming.
Nu moeten we geheimzinnig doen en voorzichtig zijn...
omdat mensen de hele tijd over hun schouders kijken.
Er is veel dat niet uit mag lekken. Als dat onverhoopt toch gebeurt...
zal dat de verrassing bederven.
Het was een hele klus om die films op touw te zetten.
Ze zijn vreselijk duur, wat altijd een probleem is.
Bovendien verleggen Larry en Andy opnieuw grenzen.
Ik zal er niet omheen draaien.
We gaan nu nog veel verder dan we al gegaan zijn.
De technologie om het volgende niveau te halen, bestaat nu namelijk.
Er zitten dingen in deze film die niemand ooit gedaan of gezien heeft.
Ik vond deel één heel goed, maar toen ik deel twee las...
vond ik dat beter dan deel één.
En deel drie is nog beter dan deel twee.
Het zal vermoeiend worden omdat er zo vreselijk veel in zit.
Ik vind ze heel goed. De openbaringen bevallen me.
Het bevalt me wat Neo gaat ontdekken.
Hij heeft tot op zekere hoogte ontdekt wat de Matrix was.
Nu krijgt hij nog meer inzicht in hoe de Matrix werkt.
Deze keer weten we hoe het verhaal afloopt.
En we weten nu wat werkte en wat niet.
Ik ben heel benieuwd hoe de echte wereld er uit gaat zien...
in de komende twee films. Dat zou vermoedelijk...
wel eens heel interessant kunnen worden.
Ga Hegel, Kant en Descartes lezen, en over joods-christelijke tradities.
Dat komt allemaal aan bod in de tweede en derde film.
Als je die als één geheel ziet...
zul je merken dat er diepgaande filosofische ondertonen in zitten.
Je kunt wat je doet maar zelden combineren met waar je in gelooft.
In The Matrix zitten heel veel principes die ik begrijp.
De mensen zullen ze geweldig vinden.
Een vijfvoudige trap dit keer.
Dit keer wilden ze een drievoudige, maar ik zei: Vier.
Dit keer zeiden ze vijf, dus ik weet niet wat het zal worden.
Dat hoor je nog wel. Wordt vervolgd.
http://www.stapplein.nl/subs